Tijdens de koffie vanmorgen toevallig even naar de website van het weekblad Elsevier gekeken. Om te zien wat Simon Rozendaal zou melden over het IPCC. Op de voorpagina van die site stond vanaf vanochtend echter een opvallend aangekondigd artikel over de vliegtaks. Dit Elsevier-artikel was geschreven naar aanleiding van een artikel in de Telegraaf. Het stuk in de Telegraaf was heel redelijk en daarin werd uitgelegd dat Schiphol een dure luchthaven is en dat daarom veel Nederlanders die op vakantie gaan met het vliegtuig, kiezen voor een luchthaven in één van onze buurlanden.
Het stuk van Elsevier verdraait dat bericht van de Telegraaf volkomen en maakt er – met tendentieuze koppen en dito inhoud – van dat de Nederlanders de nationale luchthaven mijden om de vliegtaks. Vervolgens hekelt de Elsevier-auteur het kabinet dat maar doorgaat met snode belastingplannen ten nadele van Schiphol.
Sinds vandaag één van de 100+ opiniemakers van joop.nl. Mijn eerste opinie gaat over het IPCC (Intergovernmental Panel for Climate Change. Ik herinner me nog wel dat het RIVM destijds niet blij was met mijn kritische columns in de Volkskrant over milieuwetenschap.
Breng bericht naar voren ... (44 woorden, 3 afbeeldingen, geschatte leestijd van 11 seconden)
Een reden om over een land te berichten is het belang van die natie voor onze eigen economie. Een ander argument is het grote belang voor onze cultuur. Geen van beide overwegingen zijn van toepassing op de Verenigde Staten. Is de grote aandacht in onze media voor de Verenigde Staten, een land dat op vele gebieden achterlijk is, dan alleen maar ingegeven door de militaire macht van dat land? Of komt het door onwetendheid bij de media? Ik zou graag veel meer willen zien en horen over Europa.
Actualiteitenrubrieken
Dat de sprekende media mij niet tot hun doelgroep rekenen, realiseer ik me al vele jaren. Toch blijf ik nog wel twee uur per dag naar de radio luisteren. Onder meer naar de zenders Radio 1, Radio Noord Holland, BNR, en BBC. Maar toch steeds meer naar Duitse podcasts. Radio 1 is vreselijk geworden, qua inhoud, qua presentatie en qua presentatoren.
Als ik met de trein reis, doe ik dat altijd eerste klas. Ja, ja, ik hoor uw reacties al: Wat een patser.
Wat mij altijd weer verbaast, is de vijandige houding van de tweedeklasreizigers jegens de eersteklasreizigers. Als er geen zitplaats meer is in de tweede klas gaan ze zeer opzichtig in de eerste klas zitten. De NS heeft er ook keurig voor gezorgd dat de tweedeklasreizigers vaak door een eersteklasgedeelte moeten om bij hun plaats te komen. De jongeren onder de tweedeklasreiziger kunnen het dan niet nalaten om opmerkingen te maken: “Het ruikt hier naar geld”, of “Allemaal rijke stinkerds”. Ik ken dat gevoel wel van als ik naar de veestapel achterin een vliegtuig wordt gedirigeerd en ik een minkukel van een ambtenaar in de Business Class ontwaar.
Ik heb medelijden met die jonge kinderen. Ze snappen blijkbaar nog steeds niet hoe de maatschappij in elkaar zit. Het feit dat zij tweede klas reizen, komt niet omdat ze geen geld hebben, maar omdat ze zich laten belazeren door een stelletje kapitalisten en marketeers, en veel te dure Nikes, iPhones en weet ik welke andere perverse lifestyleproducten aanschaffen. Als je je wil laten kaalplukken, doe je dat toch gewoon. Maar houd je mond en ga gewoon in de tweede klas zitten.
Politici citeren dagelijks de uitspraak dat het kabinet met één mond dient te spreken. Gisteravond was het nog Alexander Pechtold, die daarbij refereerde aan artikel 45 van de grondwet, lid 3. Zoals gebruikelijk zat Pechtold er ook deze keer er weer naast. Geen journalist die hem hierop wijst. Omdat ik het met één woord spreken een monstrum vind, heb ik het desbetreffende wetsartikel in de grondwet opgezocht. Speciaal voor Alexander en ook voor de journalisten voor wie tweemaal met hun muis klikken op hun computer teveel is, volgt hier artikel 45:
Art. 45.
-1. De ministers vormen tezamen de ministerraad.
-2. De minister-president is voorzitter van de ministerraad.
-3. De ministerraad beraadslaagt en besluit over het algemeen regeringsbeleid en bevordert de eenheid van dat beleid.
.
Grondwet
Lid 3 is gematigd. Veel gematigder dan de leden van de oppositie ons willen doen geloven. Lid 3 gaat niet over het beleid van de regering, maar over het algemeen beleid van de regering. Verder, en dat is wel het belangrijkste, staat er helemaal niet dat de ministerraad met één mond praat. Er staat dat de ministerraad de eenheid van het beleid van de regering bevordert.
Ik krijg de indruk dat leden van de Tweede Kamer, òf dom zijn, òf kinderachtig. De combinatie komt ook voor.
Camiel Eurlings heeft een staaltje Machiavelli laten zien, waavoor ik grote bewondering heb. Het is hem gelukt om de ANWB in de verdediging te drukken en Telegraaf en RTL tegen de ANWB op te zetten. Hij heeft de ANWB medeverantwoordelijk gemaakt voor het wel of niet doorgaan van de kilometerheffing. Prachtig: als de ANWB heel kritisch is en daardoor mede het niet doorgaan van die heffing veroorzaakt, krijgen de ANWB-bobo’s de schuld van de files. En dat realiseren ze zich heel goed.
Schoolmeesters in de media
O Jee, O jee. De schoolmeesters stonden in de rij. De media voorop. Ik kijk nu naar de EO Moraalridders met Knevel en Van den Brink. Ook die proberen Camiel de les te lezen. Zou Camiel echt niet weten dat de Tweede Kamer het laatste woord heeft? Natuurlijk weet hij dat. “Is de hele wereld gek?” wordt aan hem gevraagd. “Heeft u echt niets verkeerd gedaan? Stuitend. Niet de wereld is gek, maar de media zijn vilein. Camiel heeft gelukkig een fantastische verdediging.
Bij de Olympische Winterspelen wordt Nederland onder anderen vertegenwoordig door Sven Kramer. In zekere zin zou je dus kunnen zeggen dat hij een volksvertegenwoordiger is. Hij heeft talenten en kwaliteiten die dun gezaaid zijn. Na vele selectiewedstrijden is hij naar voren gekomen. Prachtig om hem in actie te zien.
Ook bij andere activiteiten en gebeurtenissen, waar mensen ons land vertegenwoordigen, willen we geen doorsnee-Nederlanders, maar landgenoten die goed zijn in de desbetreffende activiteit. De Tweede Kamer is hierop zeker een uitzondering geworden. Daar zitten echte vertegenwoordigers van het volk. Bij de VVD heb ik de indruk, zelfs dommer dan het volk. Domheid, gecombineerd met ambitie en geldingsdrang, is zeker een gevaarlijke combinatie, maar leidt toch ook tot hilariteit.
Ik heb een competitie ingesteld voor Kamerleden met de domste uitspraken en acties. Op dit moment staat op nummer 1 met een nu al een bijna niet meer in te halen voorsprong Mr. Helma Neppérus van de VVD. Haar recente kamervragen aan minister Cramer over het klimaat zijn werkelijk van een stuitende domheid.
Het Amsterdamse Gemeentelijke Vervoerbedrijf (GVB) is een 
overheidsorganisatie die je onmiddellijk privatisering gunt. Kan het dan beter? Ik kom net uit Barcelona en mijn conclusie is: ja het kan beter, veel beter.
Het GVB wordt bestuurd door mensen met minachting voor de klant. Vandaag geef ik hier een voorbeeld van. Ik kan er zo tien andere geven.
Hufterproef
Het GVB heeft last van vernielzucht van de ontspoorde medemens. Aan dat probleem kan de GVB niets doen. Dat moeten we zelf doen. Het terechte antwoord dat de GVB heeft, is dat haar bussen, metro’s, wachtruimtes en abris “hufterproef” worden gemaakt.
Ik wil het hebben over de abris. Het merendeel van de abris bevat een zitbank. Dat lijkt me heel logisch. Elke GVB-reiziger weet wat wachten is. Vooral voor de oudere reiziger en voor die reizigers voor wie lang staan problematisch is, zal een zitbank een uitkomst zijn. De nieuwste zitbank van het GVB combineert een aantal gunstige eigenschappen: zij behoeft weinig onderhoud, is niet kapot te krijgen en slijt niet.
Journalisten kunnen zonder consequentie elke publieke figuur beledigen. Ik geef hierna twee voorbeelden: uit De Pers en een column van Jan Blokker in de nrc-next.
Benadeelde heeft geen verweer
Journalisten hebben weinig te vrezen. Als ze iets ten onterechte in de openbaarheid brengen, kan de benadeelde er weinig tegen beginnen. Als iemand zich gedupeerd voelt en een rechtszaak begint, is hij al snel tien tot twintig duizend euro kwijt. En alleen in bijzondere omstandigheden veroordeelt de rechter de gedaagde ook tot betaling 
van de proceskosten inclusief de advocaatkosten. Alleen in het geval dat er over een privé-persoon onrechtmatig is bericht, heeft een rechtszaak zin. Voor personen die een publieke functie uitoefenen, is het indienen van aanklacht contra-productief. In de media zal er uitgebreid verslag worden gedaan van zo’n rechtszaak. Om vooral anderen af te schrikken om ook zo’n zaak aan te spannen.
Voor de Raad voor de Journalistiek geldt ook dat het tot weinig leidt. Verder zijn er media die zich niet onderwerpen aan de Raad voor Journalistiek. Het voordeel is wel dat er minder kosten mee gemoeid zijn.
Terwijl de container toch zo dicht bij is.
Breng bericht naar voren ... (10 woorden, 1 afbeelding, geschatte leestijd van 2 seconden)
Tijdens de koffie vanmorgen toevallig even naar de website van het weekblad Elsevier gekeken. Om te zien wat Simon Rozendaal zou melden over het IPCC. Op de voorpagina van die site stond vanaf vanochtend echter een opvallend aangekondigd artikel over de vliegtaks. Dit Elsevier-artikel was geschreven naar aanleiding van een artikel in de Telegraaf. Het stuk in de Telegraaf was heel redelijk en daarin werd uitgelegd dat Schiphol een dure luchthaven is en dat daarom veel Nederlanders die op vakantie gaan met het vliegtuig, kiezen voor een luchthaven in één van onze buurlanden.
RSS feed posts
