Drie dagen voor de voetbalwedstrijd van Nederland tegen Spanje, dat was dus donderdag 8 juli, heeft de redactie van de Volkskrant een tiental mensen gevraagd om een kleine column te schrijven over de finale. Ik was onder de gevraagden.
De omgangsnormen in dit land behoren tot de grofste van de wereld. Getatoeerde landgenoten in goedkope Koreaanse 4wheel-drives met getint glas en bijdehande bewoonsters van Amsterdam-Zuid met bakfietsen.nl annexeren de publieke ruimte. Onze voetballers 
hebben de wereld duidelijk laten zien hoe we in dit land met elkaar en met anderen omgaan. De wereld wist dit trouwens al. Alleen de Nederlanders realiseren het zich nog niet. Die vinden allemaal dat ze het bijzonder goed getroffen hebben met zichzelf.
Hier volgt mijn column in de Volkskrant van afgelopen zaterdag, dus voordat de wedstrijd gespeeld werd.
Verliezen maar
Ik heb jaren gevoetbald als aanvaller in SV Bijlmer, waarin ik af en toe de enige witte voetballer was. De gebroeders Nasi waren onze stervoetballers, aangeduid als Nasi en Nasi Speciaal. In 1988 ben ik in één ruk op mijn motor teruggereden vanuit een conferentie in Italië om de EK-finalewedstrijd mee te maken in Nederland.
RSS feed posts
