Tijdens de koffie vanmorgen toevallig even naar de website van het weekblad Elsevier gekeken. Om te zien wat Simon Rozendaal zou melden over het IPCC. Op de voorpagina van die site stond vanaf vanochtend echter een opvallend aangekondigd artikel over de vliegtaks. Dit Elsevier-artikel was geschreven naar aanleiding van een artikel in de Telegraaf. Het stuk in de Telegraaf was heel redelijk en daarin werd uitgelegd dat Schiphol een dure luchthaven is en dat daarom veel Nederlanders die op vakantie gaan met het vliegtuig, kiezen voor een luchthaven in één van onze buurlanden.
Het stuk van Elsevier verdraait dat bericht van de Telegraaf volkomen en maakt er – met tendentieuze koppen en dito inhoud – van dat de Nederlanders de nationale luchthaven mijden om de vliegtaks. Vervolgens hekelt de Elsevier-auteur het kabinet dat maar doorgaat met snode belastingplannen ten nadele van Schiphol.
Sinds vandaag één van de 100+ opiniemakers van joop.nl. Mijn eerste opinie gaat over het IPCC (Intergovernmental Panel for Climate Change. Ik herinner me nog wel dat het RIVM destijds niet blij was met mijn kritische columns in de Volkskrant over milieuwetenschap.
Een reden om over een land te berichten is het belang van die natie voor onze eigen economie. Een ander argument is het grote belang voor onze cultuur. Geen van beide overwegingen zijn van toepassing op de Verenigde Staten. Is de grote aandacht in onze media voor de Verenigde Staten, een land dat op vele gebieden achterlijk is, dan alleen maar ingegeven door de militaire macht van dat land? Of komt het door onwetendheid bij de media? Ik zou graag veel meer willen zien en horen over Europa.
Actualiteitenrubrieken
Dat de sprekende media mij niet tot hun doelgroep rekenen, realiseer ik me al vele jaren. Toch blijf ik nog wel twee uur per dag naar de radio luisteren. Onder meer naar de zenders Radio 1, Radio Noord Holland, BNR, en BBC. Maar toch steeds meer naar Duitse podcasts. Radio 1 is vreselijk geworden, qua inhoud, qua presentatie en qua presentatoren.
Politici citeren dagelijks de uitspraak dat het kabinet met één mond dient te spreken. Gisteravond was het nog Alexander Pechtold, die daarbij refereerde aan artikel 45 van de grondwet, lid 3. Zoals gebruikelijk zat Pechtold er ook deze keer er weer naast. Geen journalist die hem hierop wijst. Omdat ik het met één woord spreken een monstrum vind, heb ik het desbetreffende wetsartikel in de grondwet opgezocht. Speciaal voor Alexander en ook voor de journalisten voor wie tweemaal met hun muis klikken op hun computer teveel is, volgt hier artikel 45:
Art. 45. -1. De ministers vormen tezamen de ministerraad. -2. De minister-president is voorzitter van de ministerraad. -3. De ministerraad beraadslaagt en besluit over het algemeen regeringsbeleid en bevordert de eenheid van dat beleid.
. Grondwet
Lid 3 is gematigd. Veel gematigder dan de leden van de oppositie ons willen doen geloven. Lid 3 gaat niet over het beleid van de regering, maar over het algemeen beleid van de regering. Verder, en dat is wel het belangrijkste, staat er helemaal niet dat de ministerraad met één mond praat. Er staat dat de ministerraad de eenheid van het beleid van de regering bevordert.
Ik krijg de indruk dat leden van de Tweede Kamer, òf dom zijn, òf kinderachtig. De combinatie komt ook voor.
Camiel Eurlings heeft een staaltje Machiavelli laten zien, waavoor ik grote bewondering heb. Het is hem gelukt om de ANWB in de verdediging te drukken en Telegraaf en RTL tegen de ANWB op te zetten. Hij heeft de ANWB medeverantwoordelijk gemaakt voor het wel of niet doorgaan van de kilometerheffing. Prachtig: als de ANWB heel kritisch is en daardoor mede het niet doorgaan van die heffing veroorzaakt, krijgen de ANWB-bobo’s de schuld van de files. En dat realiseren ze zich heel goed.
Schoolmeesters in de media
O Jee, O jee. De schoolmeesters stonden in de rij. De media voorop. Ik kijk nu naar de EO Moraalridders met Knevel en Van den Brink. Ook die proberen Camiel de les te lezen. Zou Camiel echt niet weten dat de Tweede Kamer het laatste woord heeft? Natuurlijk weet hij dat. “Is de hele wereld gek?” wordt aan hem gevraagd. “Heeft u echt niets verkeerd gedaan? Stuitend. Niet de wereld is gek, maar de media zijn vilein. Camiel heeft gelukkig een fantastische verdediging.
Journalisten kunnen zonder consequentie elke publieke figuur beledigen. Ik geef hierna twee voorbeelden: uit De Pers en een column van Jan Blokker in de nrc-next.
Benadeelde heeft geen verweer
Journalisten hebben weinig te vrezen. Als ze iets ten onterechte in de openbaarheid brengen, kan de benadeelde er weinig tegen beginnen. Als iemand zich gedupeerd voelt en een rechtszaak begint, is hij al snel tien tot twintig duizend euro kwijt. En alleen in bijzondere omstandigheden veroordeelt de rechter de gedaagde ook tot betaling van de proceskosten inclusief de advocaatkosten. Alleen in het geval dat er over een privé-persoon onrechtmatig is bericht, heeft een rechtszaak zin. Voor personen die een publieke functie uitoefenen, is het indienen van aanklacht contra-productief. In de media zal er uitgebreid verslag worden gedaan van zo’n rechtszaak. Om vooral anderen af te schrikken om ook zo’n zaak aan te spannen.
Voor de Raad voor de Journalistiek geldt ook dat het tot weinig leidt. Verder zijn er media die zich niet onderwerpen aan de Raad voor Journalistiek. Het voordeel is wel dat er minder kosten mee gemoeid zijn.
Als kwesties geen geld kosten en electoraal goed liggen, zijn politici er als de kippen bij om zich te profileren in de media.
Allemaal voelen we woede in ons opkomen als we voor de zoveelste keer horen dat politieagenten belaagd zijn door tuig van de richel, of als ambulance-medewerkers tijdens hun werk met de dood bedreigd worden.
De collectieve opwinding over agressie ten opzicht van werkers in de publieke ruimte is even geluwd. Maar er hoeft maar een nieuw incident plaats te vinden en andermaal zal er een media-explosie waar te nemen zijn. Eergisteren was er al wel een oprisping: het Amsterdamse Gerechtshof deed uitspraak in twee hoger beroep zaken betreffende geweld tegen werkers in de publieke ruimte. Ik las er eergisteren heel vroeg in de trein een stukje in De Pers (zie figuur) over deze uitspraak.
Arend Jan Boekestijn wilde de volgende jaren niet slijten als backbencher van de VVD. Zijn politieke ambities moest hij al een paar keren naar beneden bijstellen. Hij beschuldigde zijn fractieleider Mark Rutte ervan geen originele ideeën te hebben. Dat lijkt mij een doodzonde. Eerder had hij Chinezen voor “spleetogen” uitgemaakt . Voor beide uitglijders heeft hij uitvoerig zijn excuses aangeboden.
Hoe kom je met goed fatsoen weg uit de Tweede Kamer? Dan doe je iets waarvoor veel sympathie bestaat in Tweede Kamer en bij het volk, maar wat in de huidige situatie nog even niet door de beugel kan. Je moet je van tevoren wel even verstaan met je fractieleider. Die moet snappen dat het de bedoeling is dat hij je verzoek om uit de fractie te stappen gaat accepteren.
Dat is wat Aren Jan deed. Een man met een dergelijke intelligentie wist heel goed dat wat hij deed. Hij was er zich van bewust dat uit de school klappen over een gesprek met de koningin niet acceptabel was. Mark had hem deze actie graag ingefluisterd, maar Arend Jan is zelf intelligent genoeg.
Een paar weken geleden werd de tiende avond van de wetenschap georganiseerd in Den Haag. Op uitnodiging verkeren daar wetenschappers, politici, journalisten en vertegenwoordigers van het bedrijfsleven. Balkenende was één van de sprekers. Zijn voordracht was ongetwijfeld door een ambtenaar geschreven. U kunt de toespraak nalezen. Een nietszeggende rede met een grote dichtheid aan clichés. De ambtenaar die dat geschreven heeft, kan maar beter flapteksten van boeken uit de boeketreeks verzorgen. Het schilderij op de slaapkamer van de ambtenaar zal veel lijken op wat u hier rechts ziet.
Uit bovenstaande mogen blijken dat ik geen fan ben van Balkenende. Dat neemt niet weg dat ik respect voor hem heb. Uit zijn uitlatingen heb ik de indruk te maken te hebben met een integere man. Zijn opleiding liegt er niet om. Hij voltooide twee academische studies (Nederlands recht en geschiedenis). Daarna gepromoveerd tot doctor in de rechtsgeleerdheid. Verder nog negen jaar deeltijdhoogleraar aan de Vrije Universiteit. Nederland wordt geleid door een intelligente, goed opgeleide man. Met een opleiding waar menig journalist – met gemiddeld een mbo4-opleiding – een puntje aan kan zuigen.
Ik werk al sinds 1969 met straling. En vele vormen van straling, waaronder radiogolven, microgolven, licht, Röntgen, en gammastraling. Het woord straling zorgt voor veel angsten.
Ik was gevraagd om hierover te spreken op het jaarlijkse Skepsis congres, dat afgelopen zaterdag 7 november werd gehouden in Utrecht. Ik heb in mijn voordracht uitgelegd dat veel van de angsten worden veroorzaakt door de media.
Hieronder kunt u mijn voordracht bekijken. U hoort niet mijn tekst, maar u krijgt wel een indruk.
Ik zal binnenkort dieper ingaan op mijn mening over de media.
Dia’s delen
Bovenstaande diakijker is wel een mooie demonstratie van de kwaliteit van slideboom.
Copyright
Het wel of niet mogen verspreiden van een presentatie met daarin materiaal dat beschermd wordt door copyright, is onderwerp van heftige discussies. Van veruit de meeste plaatjes heb ik hyperlinks gemaakt naar de bron. Verder beroepen we ons op het Amerikaanse “fair use” principe. De plaatjes zijn van zeer grove resolutie en beperken op geen enkele manier de commerciële belangen van eventuele rechthebbenden.
Tijdens de koffie vanmorgen toevallig even naar de website van het weekblad Elsevier gekeken. Om te zien wat Simon Rozendaal zou melden over het IPCC. Op de voorpagina van die site stond vanaf vanochtend echter een opvallend aangekondigd artikel over de vliegtaks. Dit Elsevier-artikel was geschreven naar aanleiding van een artikel in de Telegraaf. Het stuk in de Telegraaf was heel redelijk en daarin werd uitgelegd dat Schiphol een dure luchthaven is en dat daarom veel Nederlanders die op vakantie gaan met het vliegtuig, kiezen voor een luchthaven in één van onze buurlanden.
RSS feed posts
